Απεργία μιας Ημέρας?.....

Στο παρόν σκηνικό μοιάζει σαν:
Ενός δευτερολέπτου παιδικό κλάμα - ΟΥΤΕ που συγκινεί τη μαμά....
Ενός δευτερολέπτου σιγή για τους νεκρούς, και  μετά πάλι να μπαίνουμε στην παραδομένη μάχη μας για να θρηνήσουμε κι άλλους νεκρούς και να πέσουμε άνανδροι ήρωες μηδενικού βεληνεκούς στο μέτωπο των Ισχυρών που γελούν με την αδύναμη δύναμή μας...

Απεργία μιας Ημέρας?....
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ... δεν θα πάρω....
Όταν αποφασιστεί Πόλεμος, πρώτη θα μπω στην Πρώτη Γραμμή να Πολεμήσω...
Ως τότε, μαζεύω ΔΥΝΑΜΕΙΣ και ζυγίζω τον Εχθρό....

Ο κανόνας των εσωρούχων....

Η Κίκο και το Χέρι

-Μπορώ να σου αγγίξω τα μαλλιά; είπε το Χέρι
-Και βέβαια μπορείς! απάντησε η Κίκο
-Μπορώ να αγγίξω την μύτη σου; ρώτησε το Χέρι
-Και βέβαια μπορείς! απάντησε η Κίκο
-Μπορώ να αγγίξω το χεράκι σου; ρώτησε το Χέρι
-Και βέβαια μπορείς! απάντησε η Κίκο
-Τώρα μπορώ να αγγίξω το βρακάκι σου; ρώτησε το Χέρι
-ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ! ΟΧΙ! ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ! φωνάζει δυνατά η Κίκο

"Μπράβο Κίκο!" λέει το Χέρι.
"ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να αγγίξει το βρακάκι σου! 
Αυτός είναι ο κανόνας των εσωρούχων
κι αν ποτέ συμβεί αυτό,
να το πεις αμέσως σε κάποιο μεγάλο
και να ΜΗΝ το κρατήσεις μυστικό!"

Ένα στα Πέντε παιδιά πέφτουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης.
Προσπαθώ να μετρήσω στα κομμένα μου δάχτυλα πόσες μάνες κλείσανε το στόμα τους, όταν έμαθαν πως ο πατέρας ή ο θείος, ή ο παππούς παρενόχλησε σεξουαλικά το παιδί τους....

Το Έγκλημα προς τον Αδύναμο, που εδώ είναι το παιδί, θέλει ΔΥΝΑΤΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ για να ΜΗΝ ξανασυμβεί ΠΟΤΕ..... ΠΟΤΕ.......... ΠΟΤΕ...... ΠΟΤΕ.............Ποτέ._

Διάβασε κι Ενημερώσου ΕΔΩ και μετά ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ το ΠΑΙΔΙ:

Ο Κανόνας των Εσωρούχων - Τα Δικαιώματα του Παιδιού

------------------------------------------------------------

Υ.Γ.Να ξαναγεννηθώ πιτσιρίκι και να ΔΙΑΛΕΞΩ την ΜΗΤΕΡΑ μου, σκέφτηκε ο Ενήλικας με το ανίατο παιδικό του τραύμα:
{ΟΛΑ στη Ζωή είναι ΜΑΧΕΣ....}

Nathalie Cardone Comandante Che Guevara Hasta Siempre

Ανατροπή των σχεδίων...

Κι εκεί που όλα κυλάνε συνεργατικά με την συνέπεια και τον προγραμματισμό σου, να σου μια γρίπη που ανατρέπει τα χρονοδιαγράμματα και σε βγάζει νοκ άουτ με το Καλημέρα.

Αναγκάζεσαι να επιβραδύνεις, να αλλάξεις προτεραιότητες, να ακυρώσεις δουλειές, να κλειστείς στη φωλιά σου, να θυμηθείς πώς γίνεται το τσάι στο μπρίκι, να διαπιστώσεις πως δεν έχεις φρυγανιές, να ψάξεις πού είναι το μέλι, κι αν ζαχάρωσε πώς θα το επαναφέρεις τηλεφωνώντας στην μαμά (και τί είπαμε είναι το "μπεν μαρί"?), να ψάξεις ένα σταθμό στο ραδιόφωνο να παίζει χαμηλά για συντροφιά, να πάρεις στα χέρια ένα βιβλίο και να ζητήσεις με παράπονο παιδιού από τον άνθρωπό σου να πάρει άδεια από τη δουλειά και να καθίσει δίπλα σου να σου διαβάζει...

Ζήλεψα, λοιπόν... Πού και πού μας χρειάζεται μία γρίπη.... για να νιώσουμε ξανά ζεστά κι ανθρώπινα όλη τη μέρα....

Δομικά υλικά του χειμώνα

Εμείς θα μαζεύουμε τα δομικά υλικά του χειμώνα 

και θα χτίζουμε παραδείσους.

Με τη βροχή θα σου φτιάχνω θάλασσες 

να ψαρεύεις ευτυχίες.

Με τον κεραυνό θα μου φτιάχνεις ουρές κομητών 

σαν γάτα να παίζει η τρέλα μου.

Κι όταν εξαντλήσουμε όλες τις υπερβατικές κατασκευές

θα κουρνιάσουμε δίπλα στο τζάκι 

με προσάναμμα τα χνώτα μας

και θα ανάψουμε την μέσα μας φωτιά

ψήνοντας πάνω της κάστανα, τους Εαυτούς μας...

Θα σκάει ο φλοιός,

θα κρατάει ο Ένας καυτή την ψίχα του Άλλου

στα χέρια του

και με ιεροτελεστία θα την μυρίζει

πριν επιτρέψει στα αφηνιασμένα άλογα του Έρωτα

να την καταβροχθίσουν...

Έχει κι ο Παράδεισος

τους κινδύνους του!...

Έρωτας θα πει...

...να με ομορφαίνεις τόσο, που να ερωτεύομαι τον εαυτό μου και να τον φροντίζω έτσι, ώστε να με ερωτεύεσαι πάντα από μία νέα αρχή, πιο υψηλών προσδοκιών από την προηγούμενή μας εκκίνηση...

Sea Fire

Τακτοποιώντας

Δεν γίνεται να τακτοποιήσεις το χώρο ή την ζωή σου, αν πρώτα δεν τακτοποιήσεις τον νου.

Μετρώντας το χρόνο

Είναι στιγμές που ο χρόνος δεν μετριέται σε δευτερόλεπτα, παρά μόνο με το ρυθμό εξάτμισης του αρώματος από το σώμα το αγαπημένο...

Αιχμηρό

Πώς σταματά ο αντίλαλος των αιχμηρών σκέψεων όταν το μυαλό επιμένει να τις επαναλαμβάνει μετατρέποντας τον πόνο σε ανάγκη;

Βλέπουμε ό,τι θέλουμε να δούμε

Περί παρερμηνειών οι σκέψεις.

"Αν πιστεύεις πως υπάρχουν δύο κόκκινα μάτια μέσα στο σκοτάδι, στο τέλος θα τα δεις"

Βουτιά στα βαθιά

Ο πατέρας ρωτά την κόρη του "Τί θερμοκρασία έχει το νερό;". Η μικρή ακουμπά τη θάλασσα με το πόδι της. "Παγωμένο!", απαντά. Ο πατέρας αρπάζει το κορίτσι και το βουτά στα βαθιά. Εκείνο τρομαγμένο κολυμπά να επιπλεύσει. 
"Τι θερμοκρασία έχει το νερό;" ξαναρωτά ο πατέρας. "Υπέροχο!" απαντά το κορίτσι. 

Να βουτάς στα βαθιά. Μόνο έτσι μπορείς να συγχρονιστείς με το μεγαλείο της κάθε στιγμής.