Όταν αγαπάς..

Οι καβγάδες είναι κίνητρα ερωτικού μονιάσματος.

Ο εγωισμός εκρηγνύεται υποτονικά γιατί όλη σου την Ενέργεια την καταναλώνουν οι Εκρήξεις του Έρωτα.

Οι παράλογες σκέψεις σου ενθαρρύνουν την Τρέλα του Μαζί και δυναμώνουν την Λαχτάρα.

Οι λέξεις και οι σιωπές συμμαχούν με τον Έρωτα.

Ο κόσμος ομορφαίνει μόνο όταν τον κοιτάτε Μαζί από τις συντεταγμένες της αγκαλιάς.

Η αγκαλιά δεν ορίζεται μόνο όταν το σώμα του Ενός τυλίγεται από το σώμα του Άλλου, αλλά κυρίως όταν οι Σκέψεις χάνονται η μία μέσα στην άλλη.

Όταν αγαπάς μισείς κι απομονώνεις το κομμάτι του εαυτού σου που σου ψιθυρίζει ανασφάλειες και προοικονομεί χωρισμό.

Όταν αγαπάς
επιμένεις επιμένεις επιμένεις επιμένεις επιμένεις επιμένεις επιμένεις στο Μαζί
γιατί αλλιώς
χάνει το νόημά της η Ζωή σου
κι ο εαυτός σου γίνεται ξένος μέσα σου,
αφού το μυαλό και το σωμα σου επιμένουν να ανήκουν εκεί όπου αγαπήθηκαν κι αγαπιούνται μέχρι θανάτου.

~~~~~~~~~~~~~~

Ακόμη κι όταν φεύγεις και μ αφήνεις
ποτέ δεν είμαι μόνη μου...
Μόνος σου με χωρίζεις.
Εγώ εξακολουθώ να έχω μαζί μου το Σώμα και την Σκέψη σου,
τον Αληθινό Εαυτό σου...

Το χρωστάς στον Εαυτό σου...

Έχω ένα ημερολογιακό κομπολόι μέσα στα χέρια μου. Δεν παίζω εγώ μαζί του. Εκείνο με παίζει. Μετρά πάνω μου τις στιγμές που φεύγουν. Φεύγω και εγώ, χάνομαι, πεθαίνω μέρα με τη μέρα. Κάθε πρωί έχω ένα υπόλοιπο ζωής να ζήσω, που δεν ξέρω αν αρκεί να με φτάσει ως το σούρουπο. Μπαίνω στην αλάνα και τρέχω, παίζω με τον εαυτό μου, στοιχηματίζω πάνω μου, αλλάζω τη ροή των πραγμάτων, εξελίσσομαι, ανταποκρίνομαι στη ζωή όσο φωνάζει τ όνομά μου. Μελετώ τα δεδομένα, χρησιμοποιώ τα υλικά μου, σχεδιάζω προοπτικές βελτίωσης κι ευτυχίας, σκαρώνω σενάρια αυτοκριτικής και πάντα το βλέμμα μου το έχω πιο πάνω από το Αδύνατο.
Δεν υπάρχει Αδύνατο...δεν.

Με επίγνωση της φθοράς, σκοτώνω μόνη μου τα σάπια κομμάτια μου και σαν τα πτερύγια του καρχαρία αφήνω ν' αναπτυχθούν στη θέση τους νέα, υγιή. Πίλινγκ Εαυτού. Δεν με νοιάζει η φυσική κατάσταση του σώματος -αν και η αυστηρή αυτοκριτική μου την αξιολογεί αρίστη! Με ενδιαφέρει το εντός. Εκείνο το αόρατο κορμί Εαυτού που συνθέτει το Εγώ.

Νοιάζομαι για το Εγώ στο βαθμό που ταυτίζεται με το Είναι. Δεν το αντέχω υπερΕγώ μιας υπεροψίας. Αν νιώσω τέτοια υπερτροφία χώνω το χέρι μου ως τα σωθικά μου, το ξεριζώνω και το δίνω τροφή στους εφιάλτες μου. Ας γιγαντωθούν. Ας με φάνε. Θα έχω ευκαιρία αναγέννησης με ένα Εγώ που θα μπορεί να σταθεί ταπεινό μπρος στο Πάνθεον του Τίποτε. Θα έχω την ευκαιρία να απαλύνω τις γωνίες μου και να μην μαχαιρώνω την Ευγένεια και το Σεβασμό του Άλλου, όταν διακρίνω πως διακατέχονται από Ανοχή κι Αντοχή. Θα ακονίσω την Δύναμη της Ψυχής και του Νου περισσότερο από τη σωματική δύναμη αυτού του φθαρτού κορμιού κι έτσι θα καταθέσω στα πόδια της Ζωής έναν σπόρο πιο γόνιμο.

Με καίει αυτό.

Τι κατέχεις;
Πώς το αξιοποιείς;
Τί σκοπεύεις να παραδώσεις στα χέρια της Ζωής;

Μην με ανακρίνεις. Αυτοανακρίνομαι κάθε μέρα. Το χρωστάω στον εαυτό μου. Δεν περιμένω καμία απόχρωση του γκρι για να μαστιγωθώ μπροστά στις Ερινύες μου.
Οι ενοχές μου στιβάζονται στη σειρά όταν με ρωτώ κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ:

-Έκανες όλα όσα μπορούσες;
-Έδωσες τον καλύτερο εαυτό σου μέσα στη μέρα;
-Ενίσχυσες τη Θετική Ενέργεια του κόσμου ή ήσουν ένας ακόμη μίζερος ανθρωπάκος που επιβράδυνε την Ευτυχία;
-Άπλωσες χέρια βοήθειας ή ασχολήθηκες μόνο με τον ασήμαντο εαυτό σου;
-Είπες αλήθειες ή ξεχείλισες την ψυχή σου με αναλήθειες και ψέματα μετατρέποντας σε βούρκο το μυαλό;
-Αν κοιταχτείς στον καθρέφτη πριν κοιμηθείς θα δώσεις ένα φιλί στον εαυτό σου ή θα σπάσεις το γυαλί για να αυτοκτονήσουν μέσα σου οι θλίψεις, οι αδυναμίες, οι παραιτήσεις;
-Αν έχεις την ευκαιρία να ζήσεις κι αύριο, θα πράξεις τα ίδια ή θα επέλεγες κάτι ν' αλλάξεις;

Αν θέλεις κάτι να βελτιώσεις κάντο σήμερα.
Το αύριο είναι συνώνυμο με το αργά.
Σήμερα.. για να μπορείς το βράδυ πριν κοιμηθείς να δώσεις ένα Φιλί στον εαυτό σου, σ' αυτόν τον τεράστιο καθρέφτη της Συνείδησης, όπου αντικατοπτρίζεται όλη η Αλήθεια μας...

Το χρωστάς στον Εαυτό σου που σε τράβηξε απ' την ανυπαρξία και σ' έφερε σ' αυτή τη Ζωή...

Δεν τρώω... δεν μασάω... δεν....

Τα τηλεοπτικά δρώμενα παραμόνευαν από το 2009 την οικονομική  κρίση,
που φέρνει πείνα,
που υπογράφει εξαναγκαστική νηστεία,
που καταδικάζει σε υποσιτισμό το 1,5 εκατομμύριο ανέργων, συν όλους όσους ημιαπασχολούνται,
καθώς και τα παιδιά τους,
που τους καθηλώνει μπροστά στο χαζοκούτι,
να χουν κάτι να γουργουρίζει στο μυαλό τους, σαν φαγητό που σιγοψήνεται μα δεν λέει να σερβιριστεί..
 
Είχαν έτοιμα όλα τα υλικά
μετέτρεψαν μέρη των στούντιοS σε κουζίνες
προσέλαβαν σεφS υψηλής μαγειρικής τέχνης και άρχισαν να σερβίρουν τηλεοπτικές σπεσιαλιτέ
ταΐζοντας το μάτι του κάθε πεινασμένου..

6 χρονάκια μετά το τραπέζι της τηλεοπτικής - εξ αποστάσεως - αλληλεγγύης καλά κρατεί..

Γαντάκια στα χέρια, χαμόγελο στο μουτράκι που ευτυχεί μαγειρεύοντας, παχάκια στη μέση από τα πιάτα που αυτοκαταναλώνει ο σεφ επαινώντας την μαεστρία του και τόσες ώρες γεμάτες από προετοιμασίες πιάτων που ο μέσος Έλληνας αδυνατεί να δει ποτέ στο τραπέζι του..

Θα μου πεις βιάζομαι να μιλήσω...
Τώρα με την Νέα Κυβέρνηση θα μπορώ να αγοράσω όλα τα εκλεπτυσμένα υλικά που προτείνουν οι σεφS των μίντια... Θα πάψω να τρώω στην μαμά μου για οικονομία.. Θα μπορώ να καλέσω στο σπίτι μου την σπιτονοικοκυρά μου για να την καλοπιάσω μην μου αυξήσει το ενοίκιο, την Διευθύντρια για να πάρω την προαγωγή και την αύξηση που χρόνια δικαιούμαι, αλλά μπήκε στην κατάψυξη τόσα χρόνια..

Ίσως μου φύγει κι αυτή η οργή μου (το χειρότερο υλικό (!), - αν θέλεις να αποτύχει μία μαγειρική απόπειρα ρίξε μπόλικη δόση! ) για όσα στερήθηκα 6 χρόνια τώρα... που για χάρη της με πείσμα επιμένω σε απεργία πείνας από όλα όσα προωθούν με ενθουσιασμό οι μάνατζερS του Υπερκαταναλωτισμού, που χτυπούν στο ψαχνό του Εγκεφάλου μας, είτε υπάρχει κρίση, είτε όχι...

Δεν είμαι οπαδός του "λιτού βίου" που συζητιέται τελευταία,
απλά τρώω σπίτι μου...
μαγειρεύω πλούσια αυτοσχέδια εδέσματα με ό,τι έχω....
τρώω τον Άνθρωπό μου....
και αρνούμαι να δοκιμάσω ό,τι σερβίρουν στο λαό οι μεγάλοι ΣεφS.... Πολιτικοί και μη (!)..

Αν ποντάρετε σε μένα, ως πελάτη στο εστιατόριό σας η "Ελλάς", Φαλιρίσατε...
Εγώ δεν τρώω..... δεν μασάω..... δεν...

Κι όταν υπνοβατεί το σώμα
ζητιάνος της βιολογικής του πείνας
με τα χέρια μου για chopsticks
χορταίνω με λεπτομέρειες ευτυχίας
πανάκριβα gourme Ζωής
που οι διορισμένοι επαγγελματίες σεφS
δεν διδάχτηκαν πώς να μαγειρεύουν...

Αυτό το πρωί, εγένετο Φως.

Κάποτε η ζωή μιμούνταν τα παραμύθια και οι πριγκίπισσες ήταν κλεισμένες στα κάστρα, σκάβοντας εκλεπτισμένα το τσιμέντο και ζηλεύοντας την ελευθερία των φτωχών κοριτσιών. Τώρα τα παραμύθια εμπνέονται από τη ζωή κι ο καιρός αγριεύει. Οι ζητιάνες είναι κλεισμένες στα αδιέξοδα του κόσμου και ζηλεύουν τις ευτυχίες. Δαγκώνουν με τα δόντια του φόβου τον καρπό της λήθης. Μα κανείς δεν ξεχνά.Το μυαλό κλείνει πόρτες υποσυνείδητων υπενθυμήσεων, μα από τις χαραμάδες επιστρέφουν οι ρύποι των βιασμών. Το κορμί ακρωτηριάζει τα μέλη που μολύνθηκαν, μα ο πόνος στα άκρα επιστρέφει σαν κακιά συνήθεια κάθε που βρέχει, το σύννεφο ή τα μάτια. Τα κορίτσια ντυμένα φτώχεια κι ασχήμια χορεύουν πάνω σε αυτοσχέδια τραγούδια, οδηγώντας τις πατούσες τους στα κάρβουνα μιας υπαίθριας φωτιάς, που αντί να ζεστάνει το κρύο, απανθρακώνει την αγκαλιά που περιμένει ανθρώπινη ζεστασιά.

Οι σελίδες ανεμίζουν σαν κουρτίνες σε ανοιχτό παράθυρο που μπάζει βροχή. Τα παραμύθια συνεχίζονται. Οι εφιάλτες επίσης. Τα κορίτσια κοιμούνται. Ονειρεύονται προφητικά το αύριο που τους ξημερώνει. Και μέσα στο νιοστό όνειρο, εκεί που το  μυθιστόρημα κοντεύει να κερδίσει το Νόμπελ του Εαυτού του, μία ανάστατη Πραγματικότητα παρεισδύει στο όνειρο της κάθε Ωραίας Κοιμωμένης και την ντύνει θηριώδη μούσα μιας επερχόμενης επανάστασης, ξυπνώντας την άγρια μες στα χαράματα μιας Οργής, και είναι πλέον έτοιμη να καταβροχθίσει τον τεχνητό ήλιο που πληρώνουνε οι χορηγοί της ζωής, για να υπνωτίζει τους συγγραφείς του νέου κόσμου και τους ανθρώπους της νέας γενιάς.

Αυτό το πρωί, εγένετο Φως.

Του ύπνου η Δοκιμασία.

Όταν κοιμάσαι μόνος
ψάξε να δεις αν μπορείς να γνωρίσεις
και ν' αγαπήσεις τον εαυτό σου.

Αν δεν μπορείς,
κανείς δεν μπορεί να σ' αγαπήσει.

Αν μπορείς,
τότε ήδη σ' αγαπάει ολόκληρο το Σύμπαν.

Άφεση αμαρτιών

Μόνο ο Έρωτας εξαγνίζει τις αμαρτίες
που έχεις διαπράξει εναντίον του Εαυτού σου,
χωρίς να χρειαστεί να τις εξομολογηθείς...
Στο βάφτισμα του Φιλιού
χρίζεσαι αθώος
όπως το Παιδί
που αυτόκλητα έχει το Θεό μέσα του.

Πρώτα τα Γυναικόπαιδα...

Εκεί που η καθημερινότητα αυτού του μίζερου σύγχρονου ανθρώπου παλεύει μέσα από ξεφτισμένους φεμινισμούς να εξισώσει τη Γυναίκα με τον Άντρα, μέσα από ανταγωνιστικά σενάρια επαγγελματικής καταξίωσης, με ισομοίρασμα της φροντίδας του παιδιού, αν και στο θέμα αυτό υπερτερεί ο υπολογιστής, το tablet και το play station..εκεί που το σενάριο κυλά συμβατικά κι αδιάφορα με αλληλοεξοντώσεις και αυτοκαταστροφή, συμβαίνει κάτι αναπάντεχο που θυμίζει την ιερή ταξινόμηση των Πραγμάτων.

Μπροστά στον κίνδυνο, ο Άνθρωπος που υπερβαίνει το φόβο του θανάτου του, που έχει περίσσεμα Ψυχής για να εμψυχώσει όσους απειλούνται, που μένει ψύχραιμος για να οργανώσει την επιχείρηση διάσωσης στο πρώτο και πιο κρίσιμο στάδιό της, είναι αυτός που αυτόκλητα υπογράφει την Αξία της Γυναίκας και του Παιδιού στην Ροή της Ζωής.

Δεν είναι ο πιο αδύναμος που σώζεται πρώτος... είναι ο πιο πολύτιμος κρίκος για την Συνέχεια της Ζωής.

Πρώτα οι Γυναίκες και τα Παιδιά. Αδιαμφισβήτητη προτεραιότητα σε στιγμές κινδύνου και άμεσης εγρήγορσης, όπου δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς.
Είναι ο σπόρος της Καθαρής Αλήθειας που έμεινε φυτεμένος στη συνείδηση του Κόσμου από τότε που η Θηλυκότητα άρχισε να γεννά Ζωή.

Δώρο

Σ΄αυτόν τον κόσμο που ποδοπατιέται στους διαδρόμους του υπερκαταναλωτισμού
που στριμώχνεται στα ταμεία
που προσκυνά τη μανία του Έχειν
Εμείς οι τρελοί
χορεύουμε γύρω από τη Φωτιά μας
και είμαστε το Δώρο που ο Ένας χαρίζει στον Άλλο
με όλη την Πολυτέλεια που ο Έρωτας χαρίζει στον άνθρωπο
μεταμορφώνοντάς τον
από ζητιάνο σε Βασιλιά...

Αυτο-Απόρριψη του Λέο Μπουθ

Βρισκόμουν εκεί από την πρώτη στιγμή,
στην αδρεναλίνη
που κυκλοφορούσε στις φλέβες των γονιών σου
όταν έκαναν έρωτα για να σε συλλάβουν,
και μετά στο υγρό
που η μητέρα σου έστελνε στην μικρή καρδιά σου
όταν ακόμα ήσουν απλώς ένα παράσιτο.

Έφτασα σ' εσένα προτού μπορέσεις να μιλήσεις,
προτού ακόμα μπορέσεις να καταλάβεις κάτι
απ' αυτά που σου έλεγαν οι άλλοι.
Βρισκόμουν εκεί όταν , αδέξια,
προσπαθούσες να κάνεις τα πρώτα σου βήματα
εμπρός στο πειραχτικό και γελαστό βλέμμα όλων.
Όταν ήσουν απροστάτευτος κι εκτεθειμένος,
όταν ήσουν ευάλωτος κι είχες ανάγκη.

Μ' έφερε στη ζωή σου
το χέρι της μαγικής σκέψης..
με συνόδευαν...
οι προλήψεις και τα ξόρκια,
τα φετίχ και τα φυλαχτά...
οι καλοί τρόποι, οι συνήθειες και η παράδοση...
οι δάσκαλοί σου, τα αδέρφια σου και οι φίλοι σου...

Προτού μάθεις πως υπήρχα
διαίρεσα την ψυχή σου σ' έναν κόσμο φωτός κι έναν κόσμο σκότους.
Έναν κόσμο για το καλό κι έναν για τα υπόλοιπα.

Εγώ σου έφερα τα συναισθήματα ντροπής,
σου έδειξα όλα τα μειονεκτήματά σου,
τις ασχήμιες σου,
τις ανοησίες σου,
τα δυσάρεστα όλα.
Εγώ σου κρέμασα την ταμπέλα "διαφορετικός"
όταν σου είπα για πρώτη φορά στο αφτί
ότι κάτι δεν πήγαινε εντελώς καλά σ' εσένα.

Υπάρχω πριν από τη συνείδηση,
πριν από την ενοχή,
πριν από την ηθική,
πριν από τις αρχές του χρόνου,
πριν ακόμα ο Αδάμ ντραπεί για το κορμί του
όταν αντιλήφθηκε ότι ήταν γυμνός...
και το κάλυψε!

Είμαι ο απρόσκλητος μουσαφίρης,
ο ανεπιθύμητος επισκέπτης,
και ωστόσο,
είμαι ο πρώτος που ήρθα και ο τελευταίος που θα φύγω.
Έγινα ισχυρός με τον καιρό
ακούγοντας τις συμβουλές των γονιών σου
για το πώς να θριαμβεύσεις στη ζωή.

Παρατηρώντας τις αντιλήψεις της θρησκείας σου,
που σου λέει τί να κάνεις και τί να  μην κάνεις,
για να σε δεχτεί ο Θεός στις αγκάλες του.
Υποφέροντας απάνθρωπα αστεία
των συντρόφων σου στο σχολείο
όταν γελούσαν με τις δυσκολίες σου.
Υπομένοντας τις ταπεινώσεις από τους ανωτέρους σου.
Παρατηρώντας την άχαρη μορφή σου στον  καθρέφτη
και συκγρίνοντας τη μετά με την εικόνα των "διασήμων"
που βγαίνουν στην τηλεόραση.

Και τώρα, επιτέλους,
έτσι όπως είμαι δυνατός
και για τον απλό λόγο
ότι είμαι γυναίκα,
ότι είμαι νέγρος,
ότι είμαι Εβραίος,
ότι είμαι ομοφυλόφιλος,
ότι είμαι ανατολίτης,
ότι είμαι ανάπηρος,
ότι είμαι ψηλός, κοντός ή χοντρός...
μπορώ να σε μεταμορφώσω
σ' ένα σωρό σκουπίδια,
σε παλιοσίδερα,
σε αποδιοπομπαίο τράγο,
στον παγκόσμιο υπεύθυνο
μπάσταρδο
μιας χρήσης.

Γενεές και γενεές ανδρών και γυναικών
με υποστηρίζουν.
Δεν μπορείς να ξεφύγεις από μένα.

Η θλίψη που προξενώ είναι τόσο ανυπόφορη που
για να με αντέξεις
πρέπει να με μεταδώσεις στα παιδιά σου,
ώστε εκείνα να με περάσουν στα δικά τους παιδιά,
στους αιώνες των αιώνων.

Για να βοηθήσω εσένα και τους απογόνους σου
θα μεταμφιεστώ σε τελειομανία,
σε υψηλά ιδανικά,
σε αυτοκριτική,
σε πατριωτισμό,
σε ηθικές αξίες,σε καλές συνήθειες,
σε αυτοέλεγχο.

Η θλίψη που σου προξενώ είναι τόσο έντονη
που θα θελήσεις να με αρνηθείς
και, γι' αυτό,
θα προσπαθήσεις να με κρύψεις πίσω από τα πρόσωπά σου,
πίσω από τα  ναρκωτικά,
πίσω από τη μάχη σου για το χρήμα,
πίσω από τις νευρώσεις σου,
πίσω από την απρόσωπη σεξουαλικότητά σου.
Δεν έχει σημασία τί κάνεις, όμως,
δεν έχει σημασία πού πηγαίνεις.
Εγώ θα είμαι πάντα εκεί,
πάντοτε παρών.
Γιατί ταξιδεύω μαζί σου
μέρα και νύχτα,
ακούραστα,
δίχως όρια.

Εγώ είμαι η βασική αιτία της εξάρτησης,
της κτητικότητας,
της πίεσης,
της ανηθικότητας,
του φόβου,
της βίας,
του εγκλήματος,
της τρέλας.

Εγώ σου δίδαξα τα φόβο της απόρριψης
κι εγώ περιόρισα την ύπαρξή σου σ' αυτό το φόβο.
Από εμένα εξαρτάται το αν θα εξακολουθήσεις να είσαι
αυτό το άτομο που το γυρεύουν, το λατρεύουν,
το χειροκροτούν, ο ευγενικός και ευχάριστος
που είσαι σήμερα για τους άλλους.
Από εμένα εξαρτάσαι,
γιατί εγώ είμαι το μπαούλο όπου έχεις κρύψει
εκείνα τα πιο δυσάρεστα πράγματα,
τα πιο γελοία,
τα λιγότερο επιθυμητά κι από σένα τον ίδιο.

Χάρη σ' εμένα
έμαθες να συμβιβάζεσαι
με αυτά που σου δίνει η ζωή,
γιατί, τελικά,
οτιδήποτε και αν ζήσεις θα είναι πάντοτε παραπάνω
απ' αυτό που νομίζεις ότι αξίζεις.

Το μάντεψες, έτσι δεν είναι;

Είμαι το συναίσθημα της απόρριψης που νιώθεις για τον ίδιο σου τον εαυτό.

ΕΙΜΑΙ... ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ

ΠΟΥ ΝΙΩΘΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ

Θυμήσου  την ιστορία μας...

Όλα άρχισαν εκείνη την γκρίζα μέρα

που αφέθηκες να πεις περήφανος:
"ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ!"

Και ντροπιασμένος και φοβισμένος,

κατέβασες το κεφάλι

κι άλλαξες τα λόγια και τις πράξεις σου

με ένα συλλογισμό:
"ΕΓΩ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΗΜΟΥΝ..."

{Δάνειο: Από το βιβλίο "Να σου πω μια ιστορία" του Χόρχε Μπουκάι}

Τα δύο Ρ, Ρουβάς Ρωμανός...

Ο Ρουβάς έχει το δικαίωμα να εξελίσσει τον εαυτό του μέσα από το θέατρο, μιμούμενος τεχνοτροπίες, εφόσον θεωρεί περιττά τα διπλώματα και ορθώνει ανάστημα απέναντι σε ανθρώπους του θεάτρου που αφοσίωσαν εαυτό στο Ποιώ Ήθος.

Ο Ρωμανός δεν έχει το δικαίωμα να εξελίσσει τον εαυτό του, δεν έχει το δικαίωμα να αλλάξει, δεν έχει κανένα δικαίωμα παρά μόνο της απεργίας πείνας του που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, αλλά μάλλον μπλοφάρει γιατί στοχεύει στην αποφυλάκιση με πρόφαση τις σπουδές. Εφόσον, ναι ρε, ο νόμος λέει πως μία φορά παράνομος, πάντα παράνομος. Καταδίκη στην καταδίκη λοιπόν...


Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών, με Κριτικό Πνεύμα και αξιοκρατικά διαμορφωμένη κοινή γνώμη...

Εύγε!

.
.
.

Υ.Γ. Οφείλω μία υπόκλιση στην Χρυσούλα Διαβάτη γιατί είπε όσα από καιρό είχε ανάγκη να ακούσει η συνείδησή μου.