Στο Αιώνιο...

Στο περιτύλιγμα της σκοτεινής κατάθλιψης της Μεγάλης Παρασκευής μία Αιωνιότητα εκρηγνύεται υμνώντας τον πιο βαθύ κι ακατάληπτο Έρωτα στο χρόνο. Αυτόν τον Έρωτα που γεννήθηκε με πόνο και πονά όταν τραυματίζεται ο ένας από τους δύο από τις σφαίρες του ακύρηχτου πολέμου της Ανθρωπότητας.

Όσους θανάτους κι αν προφητεύσει ή πιστοποιήσει η Ιστορία, αυτός ο Άντρας θα ανασταίνεται Αιώνια, γιατί όλη η Δύναμη της Γυναικείας Φύσης είναι ταγμένη στο όνομά του. Όλη η Ύλη, Θηλυκότητας Μητρότητα, είναι γεμάτη χέρια.. που αγκαλιάζουν την πληγή.. είναι θεραπεία, που γιατρεύει το θάνατο. Όλη η Ενέργεια, Θηλυκότητας Δύναμη, είναι γεμάτη συμπυκνώσεις και θαυματοποιεί το Σκοπό της Ζωής..

Αυτό το σώμα του, το Ένα με το Δικό της, κι αυτός ο παλμός Ζωής που ξεπηδά ζωντανός κάτω από στοίβες πολέμου, κάτω από παγωμένες στιγμές ήττας, δεν παραδίνονται στο θάνατο. Αυτός ο Άντρας, ο περιτυλιγμένος με τη φωτεινή αύρα της Γυναίκας, ο βαφτισμένος στην Ευχή της, αυτός ο Άντρας θα νικά πάντα τον θνητό εαυτό του και θα θεοποιεί την Αφοσίωση στο Αδύνατο, γιατί αναγνωρίζει μέσα του τη Φωνή της Γυναίκας που δεν σταματά να τον οδηγεί πιο πέρα από τα ορατά, πιο πέρα από τις μετριότητες των φθαρτών, πιο πέρα από το θάνατο. 

Αυτός ο Άντρας θα δικαιώνει τις πληγές του, όποιο μονοπάτι θυσίας κι αν επιλέξει, γιατί ακολουθεί τον Μίτο τη Γυναίκας, τον αόρατο ομφάλιο λώρο, που αιώνια συνδέει τη Ζωή με τη Ζωή...

Αυτός ο Έρωτας κινεί Σύμπαντα Θαυμάτων, Αγάπης κι Αφοσίωσης

Μάνα και Γιός

Μάνα μου, Μάνα - Νίκος Γκάτσος, Χρύσανθος

Για να γνωρίσεις μία Γυναίκα, αρκεί να γνωρίσεις το Γιό της...

Αυτός την Δικαιώνει. Aυτός φορά το πιο Αληθινό της Πρόσωπο...

Για να χαρακτηρίσεις μία ολόκληρη Ανθρωπότητα, 

αρκεί να γνωρίσεις τους Γιους της,

μέσα από τα Έργα τους...

Έργα Δημιουργίας ή Καταστροφής;

~~~

Αφιερωμένο σε ό,τι Αιώνιο, 
που γεννιέται και έχει τη Δύναμη να μην υποκλίνεται στο θάνατο..

Λεπτομέρειες

Είναι κάποιες λεπτομέρειες
που δεν είναι λεπτομέρειες.
Είναι οι στιγμές παρουσίας.
Είναι οι στιγμές απουσίας.
Είναι αυτές οι λεπτομέρειες,
αυτές οι στιγμές
που την ανάγκη την κάνουν
θάνατο ή ζωή.

Όταν αγαπάς..

Οι καβγάδες είναι κίνητρα ερωτικού μονιάσματος.

Ο εγωισμός εκρηγνύεται υποτονικά γιατί όλη σου την Ενέργεια την καταναλώνουν οι Εκρήξεις του Έρωτα.

Οι παράλογες σκέψεις σου ενθαρρύνουν την Τρέλα του Μαζί και δυναμώνουν την Λαχτάρα.

Οι λέξεις και οι σιωπές συμμαχούν με τον Έρωτα.

Ο κόσμος ομορφαίνει μόνο όταν τον κοιτάτε Μαζί από τις συντεταγμένες της αγκαλιάς.

Η αγκαλιά δεν ορίζεται μόνο όταν το σώμα του Ενός τυλίγεται από το σώμα του Άλλου, αλλά κυρίως όταν οι Σκέψεις χάνονται η μία μέσα στην άλλη.

Όταν αγαπάς μισείς κι απομονώνεις το κομμάτι του εαυτού σου που σου ψιθυρίζει ανασφάλειες και προοικονομεί χωρισμό.

Όταν αγαπάς
επιμένεις επιμένεις επιμένεις επιμένεις επιμένεις επιμένεις επιμένεις στο Μαζί
γιατί αλλιώς
χάνει το νόημά της η Ζωή σου
κι ο εαυτός σου γίνεται ξένος μέσα σου,
αφού το μυαλό και το σωμα σου επιμένουν να ανήκουν εκεί όπου αγαπήθηκαν κι αγαπιούνται μέχρι θανάτου.

~~~~~~~~~~~~~~

Ακόμη κι όταν φεύγεις και μ αφήνεις
ποτέ δεν είμαι μόνη μου...
Μόνος σου με χωρίζεις.
Εγώ εξακολουθώ να έχω μαζί μου το Σώμα και την Σκέψη σου,
τον Αληθινό Εαυτό σου...

Το χρωστάς στον Εαυτό σου...

Έχω ένα ημερολογιακό κομπολόι μέσα στα χέρια μου. Δεν παίζω εγώ μαζί του. Εκείνο με παίζει. Μετρά πάνω μου τις στιγμές που φεύγουν. Φεύγω και εγώ, χάνομαι, πεθαίνω μέρα με τη μέρα. Κάθε πρωί έχω ένα υπόλοιπο ζωής να ζήσω, που δεν ξέρω αν αρκεί να με φτάσει ως το σούρουπο. Μπαίνω στην αλάνα και τρέχω, παίζω με τον εαυτό μου, στοιχηματίζω πάνω μου, αλλάζω τη ροή των πραγμάτων, εξελίσσομαι, ανταποκρίνομαι στη ζωή όσο φωνάζει τ όνομά μου. Μελετώ τα δεδομένα, χρησιμοποιώ τα υλικά μου, σχεδιάζω προοπτικές βελτίωσης κι ευτυχίας, σκαρώνω σενάρια αυτοκριτικής και πάντα το βλέμμα μου το έχω πιο πάνω από το Αδύνατο.
Δεν υπάρχει Αδύνατο...δεν.

Με επίγνωση της φθοράς, σκοτώνω μόνη μου τα σάπια κομμάτια μου και σαν τα πτερύγια του καρχαρία αφήνω ν' αναπτυχθούν στη θέση τους νέα, υγιή. Πίλινγκ Εαυτού. Δεν με νοιάζει η φυσική κατάσταση του σώματος -αν και η αυστηρή αυτοκριτική μου την αξιολογεί αρίστη! Με ενδιαφέρει το εντός. Εκείνο το αόρατο κορμί Εαυτού που συνθέτει το Εγώ.

Νοιάζομαι για το Εγώ στο βαθμό που ταυτίζεται με το Είναι. Δεν το αντέχω υπερΕγώ μιας υπεροψίας. Αν νιώσω τέτοια υπερτροφία χώνω το χέρι μου ως τα σωθικά μου, το ξεριζώνω και το δίνω τροφή στους εφιάλτες μου. Ας γιγαντωθούν. Ας με φάνε. Θα έχω ευκαιρία αναγέννησης με ένα Εγώ που θα μπορεί να σταθεί ταπεινό μπρος στο Πάνθεον του Τίποτε. Θα έχω την ευκαιρία να απαλύνω τις γωνίες μου και να μην μαχαιρώνω την Ευγένεια και το Σεβασμό του Άλλου, όταν διακρίνω πως διακατέχονται από Ανοχή κι Αντοχή. Θα ακονίσω την Δύναμη της Ψυχής και του Νου περισσότερο από τη σωματική δύναμη αυτού του φθαρτού κορμιού κι έτσι θα καταθέσω στα πόδια της Ζωής έναν σπόρο πιο γόνιμο.

Με καίει αυτό.

Τι κατέχεις;
Πώς το αξιοποιείς;
Τί σκοπεύεις να παραδώσεις στα χέρια της Ζωής;

Μην με ανακρίνεις. Αυτοανακρίνομαι κάθε μέρα. Το χρωστάω στον εαυτό μου. Δεν περιμένω καμία απόχρωση του γκρι για να μαστιγωθώ μπροστά στις Ερινύες μου.
Οι ενοχές μου στιβάζονται στη σειρά όταν με ρωτώ κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ:

-Έκανες όλα όσα μπορούσες;
-Έδωσες τον καλύτερο εαυτό σου μέσα στη μέρα;
-Ενίσχυσες τη Θετική Ενέργεια του κόσμου ή ήσουν ένας ακόμη μίζερος ανθρωπάκος που επιβράδυνε την Ευτυχία;
-Άπλωσες χέρια βοήθειας ή ασχολήθηκες μόνο με τον ασήμαντο εαυτό σου;
-Είπες αλήθειες ή ξεχείλισες την ψυχή σου με αναλήθειες και ψέματα μετατρέποντας σε βούρκο το μυαλό;
-Αν κοιταχτείς στον καθρέφτη πριν κοιμηθείς θα δώσεις ένα φιλί στον εαυτό σου ή θα σπάσεις το γυαλί για να αυτοκτονήσουν μέσα σου οι θλίψεις, οι αδυναμίες, οι παραιτήσεις;
-Αν έχεις την ευκαιρία να ζήσεις κι αύριο, θα πράξεις τα ίδια ή θα επέλεγες κάτι ν' αλλάξεις;

Αν θέλεις κάτι να βελτιώσεις κάντο σήμερα.
Το αύριο είναι συνώνυμο με το αργά.
Σήμερα.. για να μπορείς το βράδυ πριν κοιμηθείς να δώσεις ένα Φιλί στον εαυτό σου, σ' αυτόν τον τεράστιο καθρέφτη της Συνείδησης, όπου αντικατοπτρίζεται όλη η Αλήθεια μας...

Το χρωστάς στον Εαυτό σου που σε τράβηξε απ' την ανυπαρξία και σ' έφερε σ' αυτή τη Ζωή...

Δεν τρώω... δεν μασάω... δεν....

Τα τηλεοπτικά δρώμενα παραμόνευαν από το 2009 την οικονομική  κρίση,
που φέρνει πείνα,
που υπογράφει εξαναγκαστική νηστεία,
που καταδικάζει σε υποσιτισμό το 1,5 εκατομμύριο ανέργων, συν όλους όσους ημιαπασχολούνται,
καθώς και τα παιδιά τους,
που τους καθηλώνει μπροστά στο χαζοκούτι,
να χουν κάτι να γουργουρίζει στο μυαλό τους, σαν φαγητό που σιγοψήνεται μα δεν λέει να σερβιριστεί..
 
Είχαν έτοιμα όλα τα υλικά
μετέτρεψαν μέρη των στούντιοS σε κουζίνες
προσέλαβαν σεφS υψηλής μαγειρικής τέχνης και άρχισαν να σερβίρουν τηλεοπτικές σπεσιαλιτέ
ταΐζοντας το μάτι του κάθε πεινασμένου..

6 χρονάκια μετά το τραπέζι της τηλεοπτικής - εξ αποστάσεως - αλληλεγγύης καλά κρατεί..

Γαντάκια στα χέρια, χαμόγελο στο μουτράκι που ευτυχεί μαγειρεύοντας, παχάκια στη μέση από τα πιάτα που αυτοκαταναλώνει ο σεφ επαινώντας την μαεστρία του και τόσες ώρες γεμάτες από προετοιμασίες πιάτων που ο μέσος Έλληνας αδυνατεί να δει ποτέ στο τραπέζι του..

Θα μου πεις βιάζομαι να μιλήσω...
Τώρα με την Νέα Κυβέρνηση θα μπορώ να αγοράσω όλα τα εκλεπτυσμένα υλικά που προτείνουν οι σεφS των μίντια... Θα πάψω να τρώω στην μαμά μου για οικονομία.. Θα μπορώ να καλέσω στο σπίτι μου την σπιτονοικοκυρά μου για να την καλοπιάσω μην μου αυξήσει το ενοίκιο, την Διευθύντρια για να πάρω την προαγωγή και την αύξηση που χρόνια δικαιούμαι, αλλά μπήκε στην κατάψυξη τόσα χρόνια..

Ίσως μου φύγει κι αυτή η οργή μου (το χειρότερο υλικό (!), - αν θέλεις να αποτύχει μία μαγειρική απόπειρα ρίξε μπόλικη δόση! ) για όσα στερήθηκα 6 χρόνια τώρα... που για χάρη της με πείσμα επιμένω σε απεργία πείνας από όλα όσα προωθούν με ενθουσιασμό οι μάνατζερS του Υπερκαταναλωτισμού, που χτυπούν στο ψαχνό του Εγκεφάλου μας, είτε υπάρχει κρίση, είτε όχι...

Δεν είμαι οπαδός του "λιτού βίου" που συζητιέται τελευταία,
απλά τρώω σπίτι μου...
μαγειρεύω πλούσια αυτοσχέδια εδέσματα με ό,τι έχω....
τρώω τον Άνθρωπό μου....
και αρνούμαι να δοκιμάσω ό,τι σερβίρουν στο λαό οι μεγάλοι ΣεφS.... Πολιτικοί και μη (!)..

Αν ποντάρετε σε μένα, ως πελάτη στο εστιατόριό σας η "Ελλάς", Φαλιρίσατε...
Εγώ δεν τρώω..... δεν μασάω..... δεν...

Κι όταν υπνοβατεί το σώμα
ζητιάνος της βιολογικής του πείνας
με τα χέρια μου για chopsticks
χορταίνω με λεπτομέρειες ευτυχίας
πανάκριβα gourme Ζωής
που οι διορισμένοι επαγγελματίες σεφS
δεν διδάχτηκαν πώς να μαγειρεύουν...

Αυτό το πρωί, εγένετο Φως.

Κάποτε η ζωή μιμούνταν τα παραμύθια και οι πριγκίπισσες ήταν κλεισμένες στα κάστρα, σκάβοντας εκλεπτισμένα το τσιμέντο και ζηλεύοντας την ελευθερία των φτωχών κοριτσιών. Τώρα τα παραμύθια εμπνέονται από τη ζωή κι ο καιρός αγριεύει. Οι ζητιάνες είναι κλεισμένες στα αδιέξοδα του κόσμου και ζηλεύουν τις ευτυχίες. Δαγκώνουν με τα δόντια του φόβου τον καρπό της λήθης. Μα κανείς δεν ξεχνά.Το μυαλό κλείνει πόρτες υποσυνείδητων υπενθυμήσεων, μα από τις χαραμάδες επιστρέφουν οι ρύποι των βιασμών. Το κορμί ακρωτηριάζει τα μέλη που μολύνθηκαν, μα ο πόνος στα άκρα επιστρέφει σαν κακιά συνήθεια κάθε που βρέχει, το σύννεφο ή τα μάτια. Τα κορίτσια ντυμένα φτώχεια κι ασχήμια χορεύουν πάνω σε αυτοσχέδια τραγούδια, οδηγώντας τις πατούσες τους στα κάρβουνα μιας υπαίθριας φωτιάς, που αντί να ζεστάνει το κρύο, απανθρακώνει την αγκαλιά που περιμένει ανθρώπινη ζεστασιά.

Οι σελίδες ανεμίζουν σαν κουρτίνες σε ανοιχτό παράθυρο που μπάζει βροχή. Τα παραμύθια συνεχίζονται. Οι εφιάλτες επίσης. Τα κορίτσια κοιμούνται. Ονειρεύονται προφητικά το αύριο που τους ξημερώνει. Και μέσα στο νιοστό όνειρο, εκεί που το  μυθιστόρημα κοντεύει να κερδίσει το Νόμπελ του Εαυτού του, μία ανάστατη Πραγματικότητα παρεισδύει στο όνειρο της κάθε Ωραίας Κοιμωμένης και την ντύνει θηριώδη μούσα μιας επερχόμενης επανάστασης, ξυπνώντας την άγρια μες στα χαράματα μιας Οργής, και είναι πλέον έτοιμη να καταβροχθίσει τον τεχνητό ήλιο που πληρώνουνε οι χορηγοί της ζωής, για να υπνωτίζει τους συγγραφείς του νέου κόσμου και τους ανθρώπους της νέας γενιάς.

Αυτό το πρωί, εγένετο Φως.

Του ύπνου η Δοκιμασία.

Όταν κοιμάσαι μόνος
ψάξε να δεις αν μπορείς να γνωρίσεις
και ν' αγαπήσεις τον εαυτό σου.

Αν δεν μπορείς,
κανείς δεν μπορεί να σ' αγαπήσει.

Αν μπορείς,
τότε ήδη σ' αγαπάει ολόκληρο το Σύμπαν.

Άφεση αμαρτιών

Μόνο ο Έρωτας εξαγνίζει τις αμαρτίες
που έχεις διαπράξει εναντίον του Εαυτού σου,
χωρίς να χρειαστεί να τις εξομολογηθείς...
Στο βάφτισμα του Φιλιού
χρίζεσαι αθώος
όπως το Παιδί
που αυτόκλητα έχει το Θεό μέσα του.

Πρώτα τα Γυναικόπαιδα...

Εκεί που η καθημερινότητα αυτού του μίζερου σύγχρονου ανθρώπου παλεύει μέσα από ξεφτισμένους φεμινισμούς να εξισώσει τη Γυναίκα με τον Άντρα, μέσα από ανταγωνιστικά σενάρια επαγγελματικής καταξίωσης, με ισομοίρασμα της φροντίδας του παιδιού, αν και στο θέμα αυτό υπερτερεί ο υπολογιστής, το tablet και το play station..εκεί που το σενάριο κυλά συμβατικά κι αδιάφορα με αλληλοεξοντώσεις και αυτοκαταστροφή, συμβαίνει κάτι αναπάντεχο που θυμίζει την ιερή ταξινόμηση των Πραγμάτων.

Μπροστά στον κίνδυνο, ο Άνθρωπος που υπερβαίνει το φόβο του θανάτου του, που έχει περίσσεμα Ψυχής για να εμψυχώσει όσους απειλούνται, που μένει ψύχραιμος για να οργανώσει την επιχείρηση διάσωσης στο πρώτο και πιο κρίσιμο στάδιό της, είναι αυτός που αυτόκλητα υπογράφει την Αξία της Γυναίκας και του Παιδιού στην Ροή της Ζωής.

Δεν είναι ο πιο αδύναμος που σώζεται πρώτος... είναι ο πιο πολύτιμος κρίκος για την Συνέχεια της Ζωής.

Πρώτα οι Γυναίκες και τα Παιδιά. Αδιαμφισβήτητη προτεραιότητα σε στιγμές κινδύνου και άμεσης εγρήγορσης, όπου δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς.
Είναι ο σπόρος της Καθαρής Αλήθειας που έμεινε φυτεμένος στη συνείδηση του Κόσμου από τότε που η Θηλυκότητα άρχισε να γεννά Ζωή.

Δώρο

Σ΄αυτόν τον κόσμο που ποδοπατιέται στους διαδρόμους του υπερκαταναλωτισμού
που στριμώχνεται στα ταμεία
που προσκυνά τη μανία του Έχειν
Εμείς οι τρελοί
χορεύουμε γύρω από τη Φωτιά μας
και είμαστε το Δώρο που ο Ένας χαρίζει στον Άλλο
με όλη την Πολυτέλεια που ο Έρωτας χαρίζει στον άνθρωπο
μεταμορφώνοντάς τον
από ζητιάνο σε Βασιλιά...